ოთხშაბათი
აგვ272017

Less is more

Less is more

  ხომ მსხდარხართ სუფრასთან, უამრავი საჭმელი რომაა ჩადგმული, სულო და გულო, რაც გინდა, მაგრამ უცებ გიქრებათ მადა და ისიც არ იცით ზრდილობისთვის მაინც რა გადაიღოთ. რა საქმე უნდა ჰქონდეს ზევით მოყვანილს დიზაინთან? ეს იგივეა რაც, მაგალითად, ვებგვერდის ერთ ჩაშლაზე არ უნდა ჩაყარო ყველაფერი; ისე არ უნდა დაალაგო თეფშები ერთმანეთზე, რომ ხიზილალა ბოლოს (ან არც ისე […]

დაწვრილებით...

ხუთშაბათი
აპრ272016

ჩემი ოთახი

ოფისი. პირველი რა მოგვდის თავში ამ სიტყვაზე? როცა ლინქდინზე ეს კითხვა დავსვი, პასუხების უმეტესობა, ხუმრობით თუ სერიოზულად, “ჟალუზები” და “გარემო” აღმოჩნდა. როგორც ამ მინიკვლევისგან დასტურდება, ოფისი ჩვენთვის უფრო ფიზიკური განსაზღვრების მატარებელია, ვიდრე არამატერიალური და, მაგალითად, შემოქმედებითი მნიშვნელობის. ის, თუ როგორ ვსაუბრობთ სამუშაო გარემოზე, მეტყველებს ჩვენზე, ჩვენს კმაყოფილებასა და სამსახურისადმი დამოკიდებულებაზე. ახლა მეორე თემა: რატომ ნაკლებად ასოცირდება ოფისი შემოქმედებითობასთან? ჩემი აზრით, ამ კითხვის პასუხი, ნაწილობრივ, პირველ აბზაცში უნდა ვეძებოთ. ყველაფრის თავი და თავი ის გარემო და ჩვენ გარშემო არსებული რეალობაა, რომელიც დაგვახვედრეს და სადაც მუშაობა გვსიამოვნებს ან გვიწევს. ამასთან ერთად, ყველას შემოქმედებითი სამსახური/სამუშაო არ გააჩნია, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ე.წ. არაკრეატივშიკული საქმიანობის ადამიანები რუტინულ ოთხ კედელში უნდა ისხდნენ. უბრალოდ, მჯერა, რომ ოფისი უნდა იყოს იქ მომუშავეთა ინტერესებზე(ც) მორგებული და არა მხოლოდ ხელმძღვანელობის გადაწყვეტილებაზე, რადგან საქმეს აკეთებს (უნდა აკეთებდეს) ყველა. ასე და ამგვარად, კიდევ ერთი კითხვა დავდე ლინქდინზე და ამჯერად უკვე ფეისბუკზე: როგორ ოფისში მუშაობას ისურვებდით? რაოდენ საოცარიც უნდა იყოს, ყველაზე ნაკლებად შემხვდა გუგლის და ფეისბუკის ოფისების მსგავსი პასუხები. კომენტარების ავტორთა უმრავლესობა უმარტივეს დეტალებს ითხოვს: ნათელ ინტერიერს, ფანჯრებს, სიმწვანეს და კარგ სავარძელს. ანუ რეალურად არაფერს, გარდა ბუნებრივი სამუშაო გარემოსა, რასაც ისედაც ვესწრაფით. რაც შეეხება ზე კომფორტულ ოფისს, ათასნაირი სიფუმფულით, თავშესაქცევით და ა.შ. ამაზე პასუხს დამოუკიდებლად გაგცემთ: ყველაფერი კარგია, რაც ყურადღებას არ გიფანტავს და მუშაობის სურვილს აღგიძრავს და არაფერი ვარგა, რაც გთენთავს და პოტენციალს გიკლავს. ახლა კი კითხვა, რომელიც სათაურში გამოვიტანე და გამიხარდება, თქვენს აზრსაც თუ მოვისმენ: როგორი ოფისი გინდათ?

  ჩემი ოთახი ისეთი მყუდროა, ზოგჯერ მგონია, რომ აქ მოხვედრისას ვუჩინარდები. ჩემი ოთახი იმდენად პატარაა, რომ მე დავუმეგობრდი კუებს და ლოკოკინებს. ჩემი ოთახის დახატვა რომ გადავწყვიტე, ვფიქრობდი, სკამი რომელ კუთხეში დამედგა, რომ იმ რაკურსიდან დამეხატა და მერე გამახსენდა: ჩემი ოთახი ჩემი არ არის, ნაქირავებია. ჩემი ოთახი ტანსაცმლის, წიგნების, საყოფაცხოვრებო ნივთებისა და ნახატების იმდენად ქაოსური ნაზავია, […]

დაწვრილებით...

ხუთშაბათი
თებ272016

თავისუფალ სივრცეში გამოკეტილი ბავშვი

თავისუფალ სივრცეში გამოკეტილი ბავშვი

  ყველა “ზრდასრულ” ადამიანში ცხოვრობს პატარა ბავშვი. ისეთი, როგორიც იყო წლების წინ, როცა თავისთვის იყო გართული “კონსტრუქტორის” დაშლა-აწყობით და იმ მომენტში მარტო ეს საქმიანობა იყო მისთვის ყველაზე ძვირფასი. სადღაც ღრმად დარჩა ჩამალული ის პატარა არსება, რომელიც ასე მარტივად ირთობდა თავს და არასდროს იწყენდა. ბავშვმა მაშინ არ იცოდა რას ნიშნავს თავისუფალი აზრი, თავისუფალი სივრცე, არ ჰქონდა […]

დაწვრილებით...

ოთხშაბათი
დეკ272015

გენერატორი 9,8

გენერატორი 9,8

  „When I rest, I rust“ – ეს პლასიდო დომინგოს ცნობილი გამოთქმაა, რომლის ძალითაც დიდი მაესტრო უკვე ნახევარ საუკუნეზე მეტია, სცენაზე დგას და არა მხოლოდ მღერის, არამედ დირიჟორობს და ასწავლის კიდეც. რატომაც არა? როცა გაქვს ასეთი ნიჭი და შესაძლებლობა, რატომ არ უნდა გაიქნიო ბოლომდე? ადვილი მისახვედრია, რომ დომინგო ჩემი კუმირია, თუმცა ეს პოსტი მასზე არ იქნება. […]

დაწვრილებით...

საუკეთესო სტატიები